Als klein meisje was ik er al bang voor. De tandarts. Nu maakte mijn tandarts de bezoeken niet aangenamer. Als ik huilend de praktijk binnen kwam zag ik meneer de duitser al met een gemene lach kijken. Uiteraard ging ik hierdoor nog harder huilen. Hij maakte het pas helemaal af toen hij zei dat mijn lieftallige mama niet mee mocht naar de behandelkamer. Krijsen! En dan durfde die vent het nog in zijn botte kop te halen tegen mij te gaan schreeuwen. Ik wilde nooit, maar dan ook nooit meer naar de tandarts toe. Toen de tandarts hetzelfde flikte bij mijn broertje, was het voor mijn moeder dan ook meteen over.

 

Mijn nieuwe tandarts werd met 2 krijsende kinderen opgezadeld en hij heeft er dan ook alles aan gedaan ons minder angstig te maken. Met succes moet ik zeggen. Ik ga fluitend naar de tandarts en die verdovingen mogen er van mij ook 10x in gespoten worden. Lekker botoxeffectje maar dan voor even.

 

De kaakchirurg is weer een geval apart. Ik werd door iedereen gewaarschuwd voor de kaakchirurg in Gooi Noord. Hij zou trekken met de muziek op volume 100 en lekker subtiel was hij ook niet. Het was aan mij ervoor te kiezen NIET naar die clown te gaan voor mijn verstandskiezen. Ik belde naar een ander ziekenhuis. Die kaakchirurg zou namelijk ervaring hebben met bange mensen. HA! Die man moeten we hebben. Met tranen zat ik in de wachtkamer. 23 jaar maar ik kan huilen als een kind van 7. Dat heb ik dan ook wel weer bewezen. Aardig? Dat was hij zeker. Hij nam wat minder tijd voor de verdoving maar hee, die man moet ook door met de 25 mensen die nog in de wachtkamer zitten. Tijdens het trekken moest en zou de assistente mijn hand vasthouden en dat deed ze.

 

De tweede keer naar de kaakchirurg was gisteren. Ik wist wat me te wachten stond dus fluitend (stiekem een klein beetje zenuwachtig) liep ik naar de poli kaakchirurgie. Ik kneep hem een beetje toen ik de assistente niet zag. Wie moest er nu in godsnaam mijn hand vasthouden? Ik had al gauw een slachtoffer. De Surinaamse vrouw leek me namelijk ook erg aardig. De verdovingen deden ditmaal iets meer pijn dan de vorige keer maar gelukkig was daar de Surinaamse mevrouw in wiens hand ik lekker hard kon knijpen. Toen ik moest wachten tot de verdovingen werkte, zag ik daar Lia. De assistente die me de vorige keer op mijn gemakje stelde. De Surinaamse vrouw was ik dan ook meteen vergeten. Zonde.

 

Nu zit ik thuis met een pijnstiller in mijn kwaak en kan ik zeggen dat ik het allemaal heb gehad! De kiezen zijn eruit, mijn verstand zit er nog. Heerlijk...

Daar zit ik dan. Thuis. Met pijn in mijn giechel en op mijn laptop die spoedig vervangen zal worden door een magistraal, 12-inch G4'tje van Apple. Mijn weblog heb ik dood laten gaan omdat ik het veel te druk had. Ik ben er meedere malen op gewezen dat ik mijn teksten terug moest plaatsen en dat ik nieuwe dingen moest schrijven. Ik had er simpelweg geen zin in, geen tijd voor. En dat is grappig. Er was een tijd dat ik elke dag een leuk verhaaltje wilde schrijven. Soms meerdere malen per dag. Ik doe genoeg leuke dingen en in het Gooi -want ja, daar woon ik- is genoeg te beleven.

Nu heb ik 3 weken terug extentions laten zetten. Ik had er zin in. Nachtenlang heb ik wakker gelegen omdat ik zo reuze enthousiast was. Het haar had ik een week van tevoren al in huis en ik kon het niet laten om er elke avond even aan te zitten. (das raar, aan écht haar zitten in een zakje) Het zetten was echter een minder groot succes. Ik had verwacht dat het zo zou zitten. Zonder pijn, zonder tranen in mijn ogen. De waarheid is dat ik vanbinnen heb zitten janken als een klein kind. Het deed pijn. Godsgruwelijk pijn! De moeder van mijn vroegere beste vriendinnetje die altijd hardhandig mijn haar deed was er ineens absoluut niets meer bij. Nee, de dame die mijn extentions zette ging ervoor. Als een kenau trok ze aan mijn haar en af en toe zei ze "als het pijn doet moet je het zeggen hoor". Nu kon ik natuurlijk niet laten merken dat het eigenlijk heel erg pijn deed en heb ik als een gek op mijn lip zitten bijten. Het eindresultaat mag er wezen maar die pijn?! Die pijn was wat minder fijn.

 

Wat wel grappig is, is dat ik me met die extentions helemaal top voel. Zelfverzekerd en zelfs mooi. Raar dat wat haar je hele humeur kan veranderen. Ik sta lachend voor de spiegel, wil dat mijn haar er picobello uitziet en stap zelfs om kwart voor 7 's ochtends(!) lachend de bus in.

 

Op school gaat het ook goed. Gelukkig wel. Het blok 'interviewen' is alleen wat minder leuk. We moeten mensen bellen en bellen is niet mijn sterkste kant. Het is toch anders dan 2 uur met een vriendin aan de telefoon hangen. Iets wat ik heerlijk vind om te doen. Ineens is bellen wat minder leuk! En ik vind het eng. Ik zeg het liefst tegen iedereen die het horen wil dat ik het niet durf maar niemand trapt erin. Ik moet het gewoon zelf doen. En dat weet ik maar proberen kan geen kwaad denk ik dan. Maar ik kan het wel! Dat weet ik dan ook weer. Hoe ik ook zeur van tevoren, als ik het doe, dan doe ik het goed. Jammer genoeg helpt dat niet mijn zenuwen te onderdrukken als ik weer eens de telefoon moet pakken. (om iemand anders te bellen dan mijn vrienden uiteraard)

 

Nu moet ik eigenlijk gaan rennen want ik moet alles nog doen. Ik moet me nog douchen, aankleden, opmaken en een pijnstiller nemen. Ik heb vreselijke pijn. Mijn verstandskiezen moeten er bijna uit. (Btw: iedereen is ervan op de hoogte dat deze kiezen niets met het verstand te maken hebben he? Dat ze eigenlijk 'verre staande kiezen' heten en niet anders. Of help ik nu iemand helemaal uit zijn waan?!) Anyway, ze moeten eruit. Al bijna. Ik lig er nu al wakker van en ik ben heel erg bang voor verdovingen. Dat zal de kaakchirurg voor de ingreep ook denk ik een halfuur aan horen. Ik heb nu al medelijden met de chirurg in functie maar jullie mogen op zich nu wel even medelijden hebben met mij. Dat heb ik namelijk ook.